Η ιστοσελίδα βρίσκεται σε πιλοτική λειτουργία.
Αρταίων
Δημοτικές Ενότητες
ΚΕΠ Πλατεία Κρυστάλλη 2681360214, 2681360209 d.artaion@kep.gov.gr
ΚΕΠ Κέντρο (Πρώην Ψαροπλιά) 2681362506, 2681362502 n.artis@kep.gov.gr

Λίγες Πληροφορίες...

Η Δημοτική Ενότητα Αρταίων του Δήμου Αρταίων αποτελείται από 4 τοπικές κοινότητες και έχει συνολικό πληθυσμό 23.863 κατοίκους (απογραφή 2011).

Τοπική Κοινότητα Πρόεδρος Πληθυσμός
Αρταίων Καραμπίνας Αντώνιος 24.725
 Άρτα 22.390 
Ελεούσα  908 
Άγιοι Ανάργυροι 721 
Γλυκόρριζο  295
Αγία Τριάδα 148 
 Μαραθοβούνι 104
Μονή Γεννήσεως Θεοτόκου 85 
 Άγιος Γεώργιος Γλυκορρίζου 74  
Κωστακιών Πετανίτης Νικόλαος 1564
Κωστακιοί 1.462
Θανασαίικα 32 
Συγγουνέικα 70
Κεραματών Κατσαρός Δημήτριος 403
Κεραμάτες 403 
Λιμίνης Χαλμαντζής Ιωάννης 344
Λιμίνη 334

Το κτίριο που στεγάζει το μουσείο είναι ένα διώροφο νεοκλασικό οίκημα πλάι στο Γεφύρι. Χτισμένο το 1864 από αυστριακό αρχιτέκτονα, χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως φυλάκιο της γέφυρας και αργότερα ως μεθοριακός σταθμός των Τούρκων, όταν μετά τη συνθήκη του 1881 τα σύνορα της Ελλάδας και της Τουρκίας ήταν στη μέση του Γεφυριού της Άρτας.

30.000 περίπου τίτλοι βιβλίων κοσμούν τη βιβλιοθήκη του «ΣΚΟΥΦΑ», η οποία διαθέτει σπανιότατες και ξεχωριστές εκδόσεις. Πλάι στις μοναδικής ιστορικής αξίας εκδόσεις, υπάρχουν πάμπολλοι τίτλοι βιβλίων για τους μυημένους στη λογοτεχνία και τον κόσμο της. Οι πόρτες της είναι πάντα ανοιχτές στους μαθητές των σχολείων για να τους ξεναγήσει στο γοητευτικό κόσμο της λογοτεχνίας.

Το Ιστορικό Μουσείο του Συλλόγου «Σκουφάς» έχει θέμα την ιστορία της Άρτας από την αρχαιότητα έως την σύγχρονη εποχή. Mέσα στο χώρο του μουσείου δημιουργήθηκαν σκηνογραφικές συνθέσεις με τη βοήθεια των οποίων ο επισκέπτης, περνώντας από τη μια αίθουσα στην άλλη, παρακολουθεί κατά χρονολογική σειρά και μαθαίνει την ιστορία της Άρτας με τρόπο ευχάριστο και κατανοητό.

Διαθέτει δυο κεντρικές αίθουσες , εκ των οποίων η μια φιλοξενεί τη μόνιμη συλλογή και η άλλη τις περιοδικές εκθέσεις. Η συνεχής διοργάνωση περιοδικών εκθέσεων, ο εμπλουτισμός της ήδη υπάρχουσας μόνιμης συλλογής, οι ξεναγήσεις, τα εκπαιδευτικά προγράμματα αποτελούν μερικούς μόνο από τους στόχους της Πινακοθήκης με απώτερο σκοπό την ανάπτυξη της εικαστικής παιδείας και τη διαρκή και ενεργή παρουσία της στην πολιτιστική δραστηριότητα της πόλης.

Η μόνιμη έκθεση περιλαμβάνει τρεις μεγάλες ενότητες: το δημόσιο βίο, τα νεκροταφεία και τον ιδιωτικό βίο των κατοίκων της Αμβρακίας, ενώ στην αρχή και το τέλος της βρίσκονται οι μικρότερες ενότητες της εισαγωγής και του «τέλους της Αμβρακίας» αντίστοιχα.

Ο λόφος της Περάνθης, ανατολικά της Άρτας, αποτελεί το φυσικό σύνδεσμο των παράκτιων υγροτόπων του Αμβρακικού με τον ορεινό όγκο της Πίνδου, λειτουργώντας παράλληλα ως χώρος επαφής με τη φύση και ήπιας αναψυχής για τους κατοίκους της Άρτας και των γύρω περιοχών.

Βρίσκεται πίσω από τις εγκαταστάσεις του ΚΤΕΛ της πόλης, καλύπτει μια έκταση περίπου 90 στρεμμάτων και αποτελεί ιδανικό χώρο για αθλητικές δραστηριότητες εξωτερικού χώρου.

Στην αριστερή όχθη του Αράχθου, δίπλα από το ιστορικό γεφύρι της Άρτας, βρίσκεται ο «πλάτανος του Αλή Πασά». Από το 1976 ο υπεραιωνόβιος πλάτανος έχει ανακηρυχθεί «διατηρητέο φυσικό μνημείο».

Πρόκειται για μικρό σε διαστάσεις ιερό ναό που βρίσκεται στην περιοχή «Τοπ Αλτί», ένα χιλιόμετρο Β.Δ. της γέφυρας και αριστερά της εθνικής οδού Άρτας – Ιωαννίνων. Πρόκειται για ένα απ’ τα αρχαιότερα δείγματα της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής.

Πρόκειται για μνημειώδη αρχαίο ναό στον οποίο βρέθηκαν ίχνη καύσης και οστά ζώων, αλλά και πλήθος πήλινων ειδωλίων και πλακιδίων – προσφορές των πολιτών προς τη λατρευόμενη θεότητα. Δυστυχώς ήδη από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια ο ναός χρησίμευσε ως λατομείο, με αποτέλεσμα να διατηρείται σήμερα μόνο μέχρι το ύψος της ευθυντηρίας του.

Το παλιό πέτρινο ρολόι, σύμβολο της πόλης μαζί με το γεφύρι της Άρτας, χτίστηκε το 1775 όταν ένας Τούρκος ονόματι Σουλτάν Μπαγιαζίτ αποφάσισε την ανέγερσή του για να ομορφύνει το παρακείμενο τζαμί.

Όσον αφορά στο χρόνο ίδρυσης του ναού, έχει κερδίσει έδαφος η άποψη ότι αυτή πρέπει να τοποθετηθεί στο δεύτερο μισό του 13ου αιώνα. Στον περίβολο του ναού λειτούργησε απ’ το 1662 μέχρι το 1821 η Σχολή Μανωλάκη.

Σημαντικότερο ανάμεσά τους ήταν το δυτικό νεκροταφείο, ιδρυμένο κατά μήκος της αρχαίας λεωφόρου που ξεκινούσε από τη νότια κύρια πύλη και οδηγούσε στον Άμβρακο, το επίνειο της πόλης στον Αμβρακικό κόλπο. Η λεωφόρος (Ιερά οδός) είχε πλάτος 12 μέτρα και ήταν πλακόστρωτη, ενώ πλαισιωνόταν από μνημειακούς ταφικούς περίβολους.

Η βυζαντινή Ιερά Μονή Κάτω Παναγιάς ιδρύθηκε το 1250 μ.Χ. περίπου. Από τότε λειτουργεί αδιάκοπα ως κοινόβιο μοναστήρι (στις μέρες μας γυναικείο). Το Καθολικό τιμάται στη Γέννηση της Θεοτόκου και ονομάστηκε «Κάτω Παναγιά» σε αντιδιαστολή προς το μεγάλο ναό της βυζαντινής Άρτας, την Παναγία Παρηγορήτισσα.

Στην Αμβρακία υπήρχαν δύο θέατρα, το μικρό και το μεγάλο, έργα της εποχής του Πύρρου, όταν η πόλη γνώρισε μεγάλη άνθηση. Το «μικρό» θέατρο της Αμβρακίας είναι το μικρότερο από τα αρχαία ελληνικά θέατρα που έχουν αποκαλυφθεί μέχρι σήμερα και το μοναδικό στην Ήπειρο ενσωματωμένο σε ιστό σύγχρονης πόλης. Κατασκευάστηκε στα τέλη 4ου – αρχές 3ου αιώνα π.Χ. και παρέμεινε σε χρήση μέχρι και τα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ.

Κτίστηκε το 1285 – 1289 μ.Χ. από το Νικηφόρο Α΄ Κομνηνό Δούκα και τη γυναίκα του Άννα Παλαιολογίνα Καντακουζηνή. Η πρωτοτυπία του σχεδίου της, οι αρχιτεκτονικές της καινοτομίες και η πλούσια διακόσμησή της την καθιστούν μοναδικό δείγμα βυζαντινής ναοδομίας σε όλο τον ορθόδοξο χριστιανικό κόσμο. Ξεχωριστό στοιχείο του εσωτερικού της Παρηγορήτισσας είναι ο πρωτότυπος τρόπος στήριξης του κεντρικού τρούλου.

Ο αρχικός ναός κτίστηκε τον 11ο αιώνα μ.Χ.. Το 1270 η βασίλισσα Θεοδώρα ανακαίνισε την εκκλησία, η οποία λειτουργούσε ως γυναικείο μοναστήρι. Η βασίλισσα Θεοδώρα μετά το θάνατο του συζύγου της μόνασε εκεί μέχρι το τέλος της ζωής της. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα κειμήλια που φιλοξενούνται στο ναό, όπως η φορητή εικόνα που χρονολογείται στα 1653 μ.Χ. και δύο ασημένιες λάρνακες με ανάγλυφη διακόσμηση που περιέχουν τα λείψανα της Αγίας Θεοδώρας. Τέλος εξαιρετικής τεχνοτροπίας είναι η αργυρεπένδυτη εικόνα της Αγίας, έργο του 17ου αιώνα μ.Χ.

Την αρχαία Αμβρακία περιέβαλε ισχυρός οχυρωματικός περίβολος εξαιρετικά επιμελημένης κατασκευής. Μέρος του τείχους σώζεται στην ανατολική και βόρεια πλευρά του κάστρου της Άρτας και πάνω σε αυτό υψώθηκε το νεότερο κάστρο στα χρόνια του Δεσποτάτου της Ηπείρου.

Το πέτρινο γεφύρι της Άρτας είναι το πιο ξακουστό στην Ελλάδα. Η αρχική κατασκευή του γεφυριού τοποθετείται στα χρόνια της κλασικής Αμβρακίας επί βασιλέως Πύρρου. Το Γεφύρι απέκτησε τη σημερινή του μορφή τα έτη 1602-1606 μ.Χ. και πληροφορίες αναφέρουν ότι η χρηματοδότηση της ανακατασκευής έγινε από έναν Αρτινό παντοπώλη, τον Ιωάννη Θειακογιάννη.

Τουριστικός Χάρτης